همه چیز از این مصرع شروع شد:
((چشمانم به وسعت یک اقیانوس شور شدند....))
چشمانم
اقیانوس اشکهایم
بی تابی شعر هایم
واژه های تب دارم
لحظه های نم ناکم
پرسه های تنهایم
و کفش هایی که در این کوره راه خستگی امانم را بریده اند
می شنوی؟ صدای گام های خسته ی من است!
این جاده تا افق عجیب با کفشهایم خو گرفته است...
+ نوشته شده در جمعه سیزدهم شهریور 1388ساعت 22:0 توسط مصطفی علیزاده
|
این روزها درد های سنگینی به روی شانه هایم حس میکنم ....
((درد من درد مردم زمانه است))
روح من خسته از این شب زدگان ، بیمار است
تن من زخمی واز زخم زبان ، بیمار است
سالها پیش در این غمکده ی بی هیجان
زده طاعون و ز نفرت دلمان بیمار است
همه افکار و قلمها به لجن افتادند
حیف! از ترس ، قلم های زمان بیمار است
آی ! تا کی بنویسیم ز معشوقه و عشق
قحط عشق است، چرا روح و روان بیمار است؟
((شهر خالیست ز عشاق بود کز طرفی؟))*
هر که آید ز درون حیف همان بیمار است!!!
سر به لاک قلم خود ز چه رو مست شدید؟
هر که از درد بنالد به گمان بیمار است؟؟؟
درد من درد شما هست که حالی دارید!
که در این عصر خیال همگان بیمار است
زود شاعر! تو به همراه دلم زمزمه کن
که در این شهر کنون حرف و بیان بیمار است.....
*مصرع از حضرت حافظ
یا حق
+ نوشته شده در دوشنبه دوم شهریور 1388ساعت 0:40 توسط مصطفی علیزاده
|
بعد از مدت ها اومدم تا چیزی بنویسم خوب می دونم مخاطبای زیادی ندارم ولی خب....
باید بگویم در این مدتی که نبودم بیشتر در کلوب دات کام و به ویژه گروه فنون شاعری همکاری
میکردم و شعر می نوشتم
حالا هم قصد دارم یک شعر از اشعار جدیدم رو اینجا بگذارم :
گاهی از این مردم بی درد گریان می شوم
در میان کوچه ها بی خویش حیران می شوم
گاهی از یک ثانیه صد حادثه آید به پیش
گاه ازشوق قفس همدرد مرغان می شوم
گاه چون برگ غمین این خزان بی کسی
از درخت زندگی ریزان و رقصان می شوم
گاهی از یک دوره گرد گل فروش خسته دل
یک سخن آید که از فکرم پشیمان می شوم
گاهی از عطر گل یاس کنار خانه مان
مست میگردم برایش آب و گلدان می شوم
گاه با شعر و غزل پر می کشم از سوز خویش
گاه در شعرم غزل های پریشان می شوم.....
یا حق بدرود
۱- شناسه ی من در کلوب
۲- وبلاگ کلوبی من
+ نوشته شده در جمعه سی ام مرداد 1388ساعت 15:34 توسط مصطفی علیزاده
|
