نانوشته های یک معلم پرورشی

خب بگذریم  حدود یک ماه نبودم و کمتر سراغ اینترنت می آمدم . مدرسه ی ما هم مثل همه ی مدرسه ها روز های پر کاری را  می گذراند نکته ی مهمی که ذهنم را مشغول کرده مشکل درسی دانش آموزان راهنمایی است متاسفانه به خاطر نبود معلم متخصص برای یک مدرسه ی راهنمایی تنها سه نفر معلم که باید در درسهای غیر تخصصی به کار گرفته شوند. و دانش آموزان هم که با زبان انگلیسی و ریاضی  مشکل دارند . تنها کاری که ازدستم بر می آید توصیه به تلاش بیشتر است با این که می دانم گاهی هم ما مقصریم.

پانویس: شاید برای عید غدیر خم راهی مشهد شدیم . نایب الزیاره همه دوستان هستیم .

بازتاب استانی راهپیمایی ما

شب سيزدهم آبان داشتم فکر مي کردم که براي فردا چه کار کنم.
 تلوزيون هم  سرود ياردبستاني من رو پخش مي کرد که با آن خيلي خاطره داشتم .
ترانه اي با آهنگ حماسي و شعري بسيار با مفهوم .بي درنگ شروع تايپ کردن کردم .
و قسمتي  از اين شعر زيبا رو نوشتم تا فردا چاپ کنم و به صورت تابلو و شعار به دست بچه ها بدهم.
ساعت 7 صبح شده بود و من بايد  سي تا برگه رو روي کارتنهايي که صبح به دستم رسيده بود مي چسپاندم
اگر همکاري حميد رضا و محمد و يکي از همکاران نبود شايد راهپيمايي ما ساعت يازده برگزار مي شد. 

حمید رضا و محمد

یار دبستانی سالهای دور (شهید مادخونیکی)

به هر حال ساعت 9:45 در حياط دبستان بچه ها را صف  کردم و شعارها رو هم که داوطلبان
زيادي داشت به سختي تقسيم کردم . مرحله ي بعد صف کردن دانش آموزان نه به صورت
 صبح گاه که به صورت  تفکیک دختر و پسر که اين هم خود ماجرايي  داشت...

یار دبستانی من بامن و همراه منی...

به هر حال بعد از خواندن  يک مقاله در حياط مدرسه بيرون مدرسه رفتيم که حالا بچه هاي راهنمايي هم به ما پيوسته بودند. بچه ها رو بيرون مدرسه سازمان دهي کردم و حرکت کرديم.برخورد اهالي جالب بود کسايي که اين صحنه ها رو از رسانه ها ديده بودند .  حالا يک راهپيمايي واقعي با 120  نفر شرکت کننده مي ديدند.

جبار کلاس اولی که آمریکا را زیر پا گذاشته است.

هدفمان مزار شهيد ماخونيکي بود زياد توي روستا نگشتيم که به مزار شهيد که بيرون
از روستا هست برسيم. توي راه هم ماجرايي داشتيم  بچه هايي شعار ها را بلد نبودند .
و دويدن بچه ها که زمين مي خوردند.
و من که به اندازه ي تمام عمرم فرياد کشيدم:
آرام حرکت کن . ندو  .يواش  زمين مي خوري و........ 
اگر محمد نبود نمي دانم شايد با اين سرماخورگي  مزمن بايد شعار هاي راهپيمايي رو هم خودم مي دادم که به دادم رسيد.

مزار شهيد که رسيديم امرالله دانش آموز  راهنمايي مقاله اي که من آماده کرده بودم خواند.
 بعد از اداي احترام به مقام والاي شهيد به دبستان بازگشتيم که در راه برگشت هم شرايط  زياد بهتر از رفتن نبود.

      و این هم به یادگار                             

بعد از پایان راهپیمایی تصمیم گرفتم عکسها که واقعا خوب شده بودند به روزنامه بیرجند امروز بفرستم
تماس گرفتم و اونها هم استقبال کردند . بماند با چه مصبیتی از ماخونیک به اینترنت وصل شدم ولی 
خوبی اش این بود که توانستم  عکسها را به موقع به دست بیرجند امروز برسانم  .

و راهپیمایی ما بازتاب استانی پیدا کرد.

بیرجند امروز 14 آبان 87   شماره ی ۹۲۷
فریاد دانش آموزان ماخونیک بر سر استکبار جهانی
در روستای مرزی ماخونیک در شهرستان سربیشه مراسم بزرگداشت  روز 13 آبان برگزار شد
در این مراسم دانش آموزان فاصله ی بین دبستان  و مزار شهید ماخونیکی را با شعار های مرگ بر آمریکا
و مرگ بر اسراییل طی کردند . مصطفی علیزاده معاون پرورشی دبستان شهید مادخونیکی گفت در پایان
مقاله ای که توسط یکی از دا دانش آموزان تهیه شده بود قزائت شد و پس از آن دانش آموزان به مقام والای
شهید ادای احترام کردند.

آقای «بیرجند امروز»  اینجا ماخونیک است نه فردوس!

البته این روزنامه وزین در خبر خود احتمالا به خاطر کمبود عکس از تصویری که من از دانش آموزان ماخونیک
 گرفته بودم (سمت راست پایین) به عنوان حماسه ی دانش آموزان فردوس یاد کردند. البته من به خودشان هم گفتم
که متاسفانه استدلاشان این بود برای ما  مناسبت 13 آبان مهم بود نه مکان آن!!!!

ودر صفحه ی آخر  از نگاه دوربین چهار تا از عکسهایم چاپ شده است که با قرمز مشخص کردم.

پانویس ۱. بعضی وقتها بعضی ها افتخار یک نام می شوند دیشب  شبکه خبر اعلام کرد یک دانشجوی عرب فلسطینی  در بازدید  یکی از سران اسراییل حاضر نشد با او دست بدهد و گفت : افتخار نمی دهم با قاتلان هموطنانم دست بدهم. که مورد ضرب و شتم و کتک شدید ماموران امنیتی قرار گرفت.اینجاست که گاهی شرمنده ی این نام ها می شوم که یدک می کشم دانشجو! معلم ! و گاهی دانشجو معلم! دانشجوی تربیت معلم!!!!

پانویس ۲ . از شعله ی عشق هر که افروخته نیست                با او سر سوزنی دلم دوخته نیست
               گرسوخته دل نه ای ز ما دور که ما                       آتش به دلی زنیم کو سوخته نیست.
    و ناگفته ها و نانوشته هایی که تا همیشه ناگفته و نانوشته خواهد ماند!

این روز ها حسابی خسته ام خسته تر از این که شب حتی بشینم جلوی اینترنت و وبگردی های همیشگی ام  را  داشته باشم و گاهی شرمنده ی یادداشت های پر از محبت دوستان می شوم که  برایم می نویسند.  صبح ساعت  5:30  دقیقه از خانه بیرون می زنم تا این که  فاصله ی   150 کیلومتری بیرجند - ماخونیک را طی کنم. عصر ها هم ساعت 3 به بیرجند می رسم آنقدر خسته ام که  تا نزدیک غروب می خوابم.  و فردا روز  از  نو   روزی  از نو...  فردا دیگر می خواهم به این آوارگی ها پایان بدهم . مدیر دبستان آقای نخعی قول داده اتاق کوچکی که پیشتر برای استراحت همکاران  بوده است برای بیتوته ی  چهار روزه ی من در طول هفته در نظر بگیرد.

حالا دیگر برخی دانش آموزان ماخونیک را با نام می شناسم. حالا می دانم که ابراهیم از «سولابست »  (روستایی نزدیک  ماخونیک) برای درس خواندن به ماخونیک می آید ، حالا دیگر می دانم سهم  اهالی ماخونیک و پیرامون آن از معدن های پر شمار سنگ گرانیت و مرمر تنها پشیزی دستمزد کارگری  مردان  منطقه است. ابراهیم می گوید یک بیرجندی به نام «حاجی بنازاده» معدن را برای خودش ثبت کرده است، با شوخی به ابراهیم  می گویم تو باید معدن سولابست را از حاجی بنازاده بخری با سکوت  تلخی لبخند معناداری می زند!  انگار دیو فقر و نیازمندی نمی خواهد از منطقه ماخونیک رخت بربندد. حتی دست و دل بازی خاک ماخونیک هم سودی برای اهالی ندارد  ...

ساعت بعد که وارد کلاس اول می شوم ابوبکر می گوید اجزه (مخفف اجازه)سولابستی ها با ما دعوا می کنند. بحث بین سولابست و ماخونیک چیزی شبیه پایین برره و بالا برره ی طنز های مهران مدیری است. ماخونیکی ها که مدرسه راهنمایی دارند به روستایشان می نازند و به سولابستی ها زور می گویند. با خودم می گویم من به عنوان یک معلم پرورشی که  نزدیک 20 واحد روان شناسی گذرانده ام چگونه با این موضوع برخورد کنم!؟ کمی سکوت را در کلاس حاکم می کنم. و با زبان نگاه ناگفته هایم را می گویم . بعد  از برابری انسانها در اسلام  صحبت می کنم ،  و می گویم ماخونیکی بودن یا سولابستی بودن  ارزشی برای کسی ندارد  بعد برای مثال   از صدر اسلام سلمان فارسی ،بلال حبشی و ... در کنار هم برادرانه زندگی می کردند  . به سولابستی  ها که کمتر هستند می گویم بلند شوید و به روش بازیکنان فوتبال با همه ی بچه های ماخونیکی کلاس دست بدهید. دست دادن با لبخند هایی که برلبان بعضی ها می نشست   داشت راضی ام می کرد. اما برای محکم کاری یک نفر به نمایندگی از سولابست فرستادم که رو ی تخته بنویسد: «من  سولابستی ها را مانند برادرانم دوست دارم» 

  بعد هم  یک نفر از ماخونیکی ها را فرستادم تا همین جمله را در مورد سولابستی ها بنویسد.

 و  هنوز سه ماه بیشتر نیست که از تربیت معلم جدا شده ام اما گویا  درس های تربیت معلم تنها داستان هایی بود که برای خواباندن دانشجویان استفاده می شد. اینجا می گویند  نباید با دانش آموز بخندی لبخند هم نباید در کار باشد.  هنوز برخورد فیزیکی با دانش آموزان نداشته ام با این که گاهی همهمه وسربه هوایی 22 دانش آموزی که تازه از دبستان جدا شدند و به راهنمایی آمده اند سر سام آور می شود. اما هنوز  صدای استاد تمسکی توی گوشم است که می گفت ، نتیجه ای که محبت دارد هیچ وقت تنبیه  چنین  نتیجه ای ندارد. نمی توانم  با وجدانم کنار بیایم.

پانویس -1 این هفته دو تا مناسبت مهم داریم که  یکی روز جهانی معلم است. روز پنجم اکتبر (روز چهاردهم مهر) که به همه ی همکاران گرامی به ویژه معلمهای خودم از کلاس اول دبستان خانم انزلی  گرفته تا  اساتید تربیت معلم قم جناب دکتر موسوی حرمی تبریک عرض می کنم. ز بوسیدنی های این روزگار **یکی هم بود دست آموزگار  .
این هم طرح  من :

پانویس -2  روز جهانی کودک شانزدهم مهرماه(8 اکتبر) هم چهارشنبه ی این  هفته است . روزی که باید برای  کودکان ماخونیک خیلی بیگانه باشد...

امروز صبح ساعت 6 از بیرجند به سمت ماخونیک راه می افتم .روستایی که هنوز خودم نرفتم بعد از شهرستان سربیشه به یک فرعی می پیچم که تا ماخونیک هنوز 70 کیلومتر دگر راه است.بعد از طی راه کوهستانی و نزدیک دو ساعت رانندگی ساعت نزدیک هشت به ماخونیک می رسم  جلوی مدرسه دبستان غوقاست 120 تا دانش آموز قد و نیم قد با ظاهری که حس ترحم آدم رو تحریک می کند جلوی در منتظرند تا با ورود معلمان سال تحصیلی جدید شروع کنند. با ورود من همه دور من  جمع می شوند  یکی می پرسد شما مدیر هستید؟!! یکی می گوید معلما کی میان؟ یکی می گوید شما هم معلم جدید هستید ! ؟ 

 انگار دهکده ی ماخونیک در دهکده ی جهانی نیست شاید هم نقشه ها دروغ می گویند بچه های ماخونیک آدم را به یاد تصاویری می اندازند که از روستاییان40 سال پیش گرفته شده است. لباس های پاره و کهنه و مندرس و بعضی ها یک دفتر و مداد در دست . بعضی هم از کیسه های برنج خالی که  دوختند  به عنوان کوله پشتی استفاده می کنند. ( یاد کارورزی دبستان شهیدین صبوری قم می افتم  و یاد دانش آموزان دبستانی قم  با کوله پشت های رنگارنگ و نوشت افزار های گران قیمت)

از جمع بچه ها به سختی جدا می شوم و به سمت مدرسه می روم در می زنم خدمتکار مدرسه در را باز می کند  . بعد از صحبت کوتاهی که  با هم داریم  آقای رحمانی :می گوید مدیر گفته است امروز می آیند. مرا به دفتر راهنمایی می کند چند دقیقه که می نشینم نگاهی به گوشی ام می اندازم که حالا به یک اسباب بازی تبدیل شده چون هیچ گونه امواج موبایل نمی تواند خود را از میان کوهستان های اطراف خودش را به ماخونیک برساند!اما ظاهرا من از همه زودتر رسیدم، نیم ساعت بعد مدیر دبستان و سه تا از  همکاران خانم می رسند.

 بعد از آشنایی مختصر آقای نخعی مدیر دبستان توصیه های اولیه رو به بچه ها اعلام می کند ، بعد به آرامی از من می پرسد شما می  خواهی حرف بزنی من هم  می گویم چرا که نه فرصت خوبی است با بچه ها آشنا بشوم.  تا این رو گفتم  دیدم که  آقای نخعی مرا با بچه ها تنها گذاشت . در مورد  تبریک آغاز سال تحصیلی و  روزهای ماه مبارک رمضان می کنم سخنرانی! کوچکی می کنم بعد از بچه ها می پرسم «کی می تونه خوب قرآن بخونه؟» بچه ها به یک کلاس پنجمی اشاره می کنند و می گویند 3 جز حفظ است . بعد از تلاوت قرآن  بچه ها را به کلاس راهنمایی می کنم و خودم هم به جمع همکاران ملحق می شوم. حالا باید به مدرسه راهنمایی بروم تا تکلیف ساعات کاری ام در راهنمایی مشخص شود .

بر خلاف دبستان ، راهنمایی که تنها پسران حق درس خواندن در آن را دارند ( می گویند چون کلاسها مختلط هست خانواده ها راضی نمی شوند دختر ها را راهنمایی بفرستد) تنها حدود 30 دانش آموز دارند که مشغول تمیز کردن مدرسه هستند . می پرسم  آقای رضایی آمده اند( با آقای رضایی چند روز پیش با واسطه ی کار گزینی اداره تلفنی آشنا شدم)  می گویند توی دفترند. وارد دفتر که می شوم  به جز من چهار نفر آمده اند که مدیر و آقای الماس وش معلم ادبیات و یک سرباز معلم و یک خانم  معلم دینی عربی که مثل ما سال اول هستند البته از تربیت معلم بیرجند. بعد از آشنایی معلوم می شود من باید سه روز در ابتدایی باشم و یک روز در راهنمایی که دانش آموز کمتری دارد.

دوباره به دبستان می روم  به پیشنهاد خودم  یک ساعت به کلاس دوم می روم بیشتر دانش آموزان دختر هستند . چند لحظه سکوت می کنم که جو کلاس عوض شود بعد شروع می کنم به معرفی خودم .بعد از بچه ها می خواهم خودشان را معرفی کنند بیشتر  نام خانوادگی ها ماخونیکی است . و گویشی فارسی پاکی دارند که هنوز واژه های ناب فارسی را می توانی در آن پیدا کنی. نوبت ایمان مزدور می رسد تنها روی یک نیمکت نشسته است می گویم چرا تنهایی ؟ چند تا از دخترها می گویند آقا اجازه تنبل است پارسال مردود شده ازما بزرگتر است حالا می فهمم چرا به میز آخر تبعید شده است!می گویم ایمان تنبل نیست حتما مشکلی داشته است که نتوانسته درس بخواند . اما امسال با کمک شما دوباره می تواند درس بخواند به شرطی که باهم دوست باشید اما هنوز بچه ها اصرار دارند که ایمان در تبعید گاه بماند.

به یکی از پسران اشاره می کنم که کنارش بنشین چشمهایش پر از اشک می شود! به بچه ها می گویم در مورد آرزو هایشان حرف بزنند یکی از دختران می گوید ما دوست داریم بریم بیرجند دیگری می گوید ما هفت بار بیرجند رفتیم نه بار سربیشه! دیگری که اسمش خدیجه است می گوید آقا اجازه داداشمون بیرجند سربازه می پرسم کجای بیرجند ؟ جواب می دهد کرج!!! برایش توضیح می دهم درست است برای رفتن به کرج باید از بیرجند بروی ولی کرج بیرجند نیست جایی است نزدیک تهران! هاج و واج به من نگاه می کند تازه فهمیده است کرجی که نزدیک بیرجند بود چه قدر دور شده است می گویم من هم قم درس خواندم کسی میداند قم کجاست یکی از دختران می گوید نزدیک تهران بچه ها تشویقش می کنند بحث کلاسی ما ادامه پیدا می کند و زنگ به پایان میرسد.
 

هنگام برگشتن به اداره می روم تا مدارکم را برای ثبت نام  کارشناسی تربیت معلم بگیرم.

پانویس 1 : کارشناسی بیرجند  قبول شدم  و خوشبختانه با ادامه تحصیلم موافقت شد دوباره سه نفر بیرجندی امور تربیتی که قم با هم بودیم همکلاس می شویم.